Yuzu

Ze gaf geen antwoord.
“Een paar dagen geleden, net voor de dageraad, had ik een droom,” zei ze in plaats daarvan. “Een bijzonder realistische droom, van de soort waarbij je geen onderscheid kunt maken tussen wat werkelijk is, en wat zich in je hoofd afspeelt. Toen ik wakker werd, was dat wat ik dacht. Ik bedoel, ik was er zeker van. Dat ik niet meer met jou kan leven.”
“Wat voor soort droom was het?”
Ze schudde haar hoofd. “Sorry, maar dat kan ik je niet vertellen.”
“Omdat dromen persoonlijk zijn?”
“Dat zou kunnen.”
“Kwam ik in de droom voor?” vroeg ik.
“Nee, je was er niet in. Dus ook in dat opzicht is het niet jouw schuld.”
Om het allemaal goed te begrijpen, vatte ik het samen. Als ik niet weet wat ik moet zeggen dan probeer ik het vaak samen te vatten (Dat is een gewoonte die, uiteraard, behoorlijk kan irriteren.)
“Dus, een paar dagen geleden had je een erg realistische droom. En toen je wakker werd wist je zeker dat je niet meer met mij wilde leven. Maar je kunt me niet vertellen waar de droom over ging, want dromen zijn persoonlijk. Heb ik dat goed begrepen?”
Ze knikte. “Ja, dat is het wel ongeveer.”
“Maar dat verklaart niets.”
Ze legde haar handen plat op tafel en staarde in haar koffiekopje, alsof daar een orakel in dreef, en zij de boodschap ontcijferde. Afgaande op de blik in haar ogen leken de woorden symbolisch en dubbelzinnig te zijn.
Mijn vrouw hecht veel waarde aan dromen. Ze neemt vaak beslissingen op basis van dromen die ze had, of past haar besluiten er aan aan. Maar hoezeer je ook zou denken dat dromen doorslaggevend belang hebben, je kunt toch niet maar zo zes jaar huwelijk tot niets laten vervallen, op grond van één levendige droom, ongeacht hoe memorabel die ook is.
“De droom was slechts een aanleiding, als de trekker van een geweer, dat is alles,” zei ze, alsof ze mijn gedachten raadde. “Die droom was zeer verhelderend voor mij.”
“Als je de trekker overhaalt, komt er een kogel uit de loop.”
“Pardon?”

uit:Haruki Marukami – Killing Commendatore – vertaald naar het Engels van Philip Gabriel en Ted Goossen [London, Harville Secker, 2018]

 

Comments are closed.