Insomia

Eén nacht komt als zegen

Als een wrede minnaar, of een berouwvolle minnares
Geen-Slaap eist mijn rusteloze aandacht

Geen-Slaap wil me ‘t liefste bloot –
een duistere projector van het

op- en afspoelen van de filmrol van mijn gedachten.
Een oude gespikkelde film die ik niet kan afzetten –

liefdes, en verlies, stralen als sterren, tv-opnamen,
zachte tranen, verschrikkingen, gesmoorde lachjes.

Dan komt één nacht als een zegen.
Gevleugeld bezoek dat mijn falen ziet.

Wie me nu nog zou willen, ik zwem
naar mijn Huis van Dromen

Laat niemand deze vrede verstoren.
Laat niemand aan mij schudden

zelfs niet aan de takken van mijn nachtmerries.
Eens de morgen daar, ben ik herboren

Een frisse Eva – stapt uit de schaduw van de rib
klaar om in het pandemonium van alledag te stappen.

-*-*-*-*-*-

One Night Comes Like a Blessing

Like a cruel lover or spiteful mistress
No-sleep demands my restless attentiveness.

No-sleep prefers me stripped –
a dark projectionist

winding and unwinding the reel of my thoughts.
An old grained movie I can’t switch off a

starring of loves and loss, TV footage,
soft tears, mortifications, smothered laughs.

Then, one night comes like a blessing.
A visitation of wings that sees me falling.

Whoever wants me now, I am swimming
towards my House of Dreams.

Let no one disturb this peace.
Let no one shake me

even from the branches of nightmares.
Come morning I am reborn again –

a fresh-faced Eve – emerging from the rib’s shadow –
ready to meet the daily pandemonium of living.

Grace Nichols
uit de bundel Insomnia Poems.

 

Comments are closed.