Wettelijk

Maken we ons af en toe wel wat zorgen over de (vermeende?) uitholling van de rechtsstaat in Turkije. Dat hoeft niet echt. Immers, zolang de door de immer lachende Minister-President met Turkije gesloten “vluchtelingendeal” (de vermindering van het aantal asielzoekers is een Mega Succes, ronkt de VVDdA voortdurend) boven de Egeïsche Zee hangt blijft Nederland een zelfverklaard gidsland. Dus we brengen die Erdogan nog wel op zuiverder gedachten. Als gidsland ben je toch een lichtend voorbeeld voor alle anderen, ook Turken. Al is de regelgeving hier voor de een soms wat nijpender dan voor de ander. Met een donkere huidskleur, beter niet een al te dure auto gekocht. Wetten worden gemaakt om aan het volk op te leggen – de overheid zelf hoeft zich daar niet aan te houden. Of het nou gaat over wat illegaal extra pensioen in een buitenland (niet-moslim buitenland uiteraard), of om ongecontroleerd “vorderen” van persoonsgegevens. Maar dat zijn eigenlijk verwaarloosbare kleinigheden, in de perfecte parlementaire democratie van de moerasdelta aan zee.

Tagged with:
 

Chilcot

images.duckduckgo.comDoor sommigen de “grootste oorlogsmisdadiger van onze tijd” genoemd verklaart opgetogen in een persconferentie bij het verschijnen van het Chilcot-rapport, dat er eigenlijk niets aan de hand is. Hij heeft van de liefdadigheids-organisatie Save the Children (ook in Nederland actief!) dan ook in 2014 al hun belangrijkste onderscheiding, de Global Legacy Award, ontvangen.

Of, in het Engels van auteur Davies die een boek schreef over de invasie van Irak:

As Prime Minister, Mr. Blair was warned consistently and repeatedly by FCO legal advisers that to invade Iraq would constitute the crime of aggression, which the judges at Nuremberg called the “supreme international crime” because it “contains within itself the accumulated evil of the whole.” In Mr. Blair’s case, the “accumulated evil” now includes hundreds of thousands of people killed, cities and villages reduced to rubble and the destruction of an entire society.

Een van de Engelse betrokkenen noemde Bliar in een emotionele reactie voor de draaiende camra’s “de grootste terrorist” – ik hoop dat hij als zodanig ooit berecht wordt, intussen is zijn reputatie, welke spin er ook op wordt losgelaten, op de mestvaalt goed terecht.

UPDATE 30 september 2016.

De New York Review of Books, 13 oktober 2016, brengt een artikel over het Chilcot-report en enkele andere publikaties onder de titel ‘De eeuwige schande van Tony Blair’. Daaruit het volgende citaat.

[Blair’s] poging om in het openbaar Chilcot van repliek te dienen op de dag dat het rapport verscheen, was bijzonder pijnlijk, verwilderd en onsamenhangend; hij scheen zich slechts vaag bewust dat zijn reputatie aan diggelen lag, en dat hij meer is verafschuwd en als mislukt beschouwd dan enig andere tegenwoordige premier. Elke poging tot publieke interventie kan nog slechts een tegenovergesteld effect hebben, zoals vorige zomer toen elke keer dat hij de partijleden smeekte niet te stemmen op de oude, linkse Jeremy Corbyn als partijleider, hij juist bijdroeg aan de zege van Corbyn. Er is overigens geen reden medelijden met de man te hebben – dat heeft hij zelf ruimschoots genoeg, zich beklagend over “het duivels gespuis dat aan zijn ledematen knaagt”, woorden die bij anderen gedachten oproepen aan het door hem veroorzaakte leed van Iraakse mannen, vrouwen en kinderen.