Methoden

De vergelijking maken met “nazi-methoden” voor alles dat niet goed in de (politieke, ideologische) kraam past, geeft geen pas. Het veroorzaakt onnodige inflatie van de verschikkingen die de nazi’s hebben aangericht. “Nederland” was -even- geschokt, toen er in een demonstratie de vergelijking werd gemaakt tussen de methoden van Israël en die van de nazi’s. Dat gaf toch ècht geen pas!
Maar er zijn nog overlevenden van de Holocaust, en zij maken de vergelijking ook. Zij hebben het recht ertoe. Ze stellen zich teweer tegen mensen als Elie Wiesel die zich helaas al te gretig verschuilen achter het vroeger leed om dat wat nu de Palestijnen wordt aangedaan goed te praten.

 

Guernica

Deze zomer is er veel “collateral damage” bij tal van gewapende conflicten. Het aantal vermoorde kinderen als gevolg van bombardemenen in Gaza springt daarbij wel in het oog, maar overal zijn burgers op drift, en als ze niet op tijd weg zijn worden ze ook statistiek. Het aanvallen vanuit de lucht van ongewapende mensen, voor politieke of krijgskundige doeleinden, werd als een van de eerste keren op dramatische wijze uitgeprobeerd in Guernica.
Guernica, Ruinen

 

Yadwigha

droom070 (Small)
(afbeelding -niet volledig schilderij- uit een oude pocket)

Dit kolossale doek, in 1954 aangekocht door het Museum of Modern Art in New York, en daarna beschreven als het ‘kostbaarste werk’ ooit door dit ijiuseum aangeschaft, werd geschilderd in het laatste levensjaar van de kunstenaar. Het naakt op de rode sofa (die zoveel leek op de divan die Max Weber en andere bezoekers zagen in Rousseau’s eigen atelier) is de vroegere geliefde van de kunstenaar Yadwigha, in een droom verplaatst naar de jungle, om daar te luisteren naar de melodieën van de zwarte fluitspeler. Dit is een prachtige samenvatting van alle elementen in de junglereeks: de tropische bloemen en vruchten, wilde beesten en vreemde vogels tussen het donkere en dichte groen, de witte maan aan de lichte hemel en de twee bevreesde menselijke figuren. Toch vormen deze honderden details in kleur en ritme zulk een schoon geheel dat zowel kunstenaars als leken uit alle landen hulde gebracht hebben aan dit grootse, wandtapijtachtige werk vol mysterie, dat tentoongesteld werd op de Salon des Indépendants in 1910.
Er is tenminste één kunstenaar uit een vroeger tijdperk die het schilderij evenzeer geprezen zou hebben als de jonge avant-garde-kunstenaars uit de dagen vóór de eerste wereldoorlog, namelijk William Blake. Deze had zijn overtuiging vastgelegd in een uitspraak die heel goed zou kunnen slaan op al Rousseau’s scheppingen: ‘Degene die zijn fantasie niet laat spreken in sterkere en betere lijnen en in een sterker en beter licht dan zijn vergankelijk en sterfelijk oog kan zien, heeft helemaal geen fantasie.’

Rousseau DE DROOM Geschilderd in 1910
Museum of Modern Art, New York (Schenking van Nelson A. Rockefeller)
Olieverf, 203 x 301 cm

Tagged with:
 

De rest van de wereld

Het niet westerse deel van de wereld lijkt dan toch enige bekommernis te tonen. Dat zal in de Veiligheidsraad maar weinig uithalen. De “westerse wereld”, de VS en Nederland voorop, hebben veel te grote (politieke) belangen bij de steun aan het Heilige Volk.

130 landen eisen actie VN-Veiligheidsraad om Gaza
De Beweging van de Niet-Gebonden Landen en de ontwikkelingslanden van de Groep van 77 hebben zaterdag geëist dat de VN-Veiligheidsraad onmiddellijk in actie komt om de burgers in de Gazastrook te beschermen.
Beide organisaties vertegenwoordigen samen zo’n 130 landen, waaronder China, Zuid-Afrika, Brazilië en Egypte.
De twee blokken veroordelen de ”militaire agressie van de bezettingsmacht Israël tegen het Palestijnse volk”. De schendingen van de mensenrechten door Israël moeten stoppen, en de Veiligheidsraad moet daartoe zo spoedig mogelijk een resolutie aannemen.
(nu.nl, 3 augustus 2014)

Desondanks steunt inmiddels ook bisschop Tutu nu volop de BDS-beweging. Hij herinnert er fijntjes aan dat op een gelijkaardige manier van het blanke apartheidsregime van Zuid-Afrika een paria in de wereld werd gemaakt.

 

Feestzaal

Feestzaal

Concordia of d’ Oude Moolen
Enfin, het is een feestelijke zaal.
Men zegt er een klassiek verhaal
een mijlpaal aan de tijd ontstolen.

Jubelaris, bruidspaar aan het hoofd,
de gasten samen in een lange rij,
met wijn en dank, staan z’er zij aan zij
jaren gedaan, of komen, God zij geloofd.

‘s Avonds volgt dan nog het feest, en eten
een melig stukje door collega’s; muziek
en dans, en zonder jou mijn lieve Riek
ik had het niet gered, elk mag dat weten.

De zaal en de kelner zien het elke dag
hoe er één ontrooerd moet schreien
oom Harry stiekem aan het vrijen
met die blonde del van het gelag

LIEVE MENSEN BEDANKT, HET WAS GEWELDIG!!!