Kaart #58

Geen verdere aanduiding over de indentiteit van de gefotografeerden

Illusies

Illusies

De zelf-beloofde wonderen van uw jeugd
zijn weggedoezeld tot een schamelheid;
en weggedwerreld is in daaglijksheid,
de tuin vol wilde geur, die niet meer heugt.

Uw jaren vonden banen vast omlijnd.
Het liep als ’t lopen moest en zelden spaak.
Iets anders deedt gij dan uw diepste taak –
en nu ontwaakt gij even voor het eind.

Het binnenspel van uw verbeelding bant
de nutteloze zwaarte van ’t verstand,
in welks omkluistering gij doods moest leven.

Droom weer, droom nog, droom over zee en land,
droom los u uit den dag en droom nog even
een glimp van schoonheid in de droom hergeven.

F. Schmidt Degener (1881-1941)

1984

De diep-christelijke mens Tony Blair is door de staf van zijn eigen Stichting Geloof (Faith Foundation) overgehaald mee te gaan in de moderne tijd. Twitteraars konden hem via AskTony vragen stellen die dan door de man live werden beantwoord. Daarvan is gretig gebruik gemaakt: de vragen gingen goeddeels over ‘s mans handel en wandel langs de randen van wat is wettelijk toegestaan (hij betaalde iets meer dan 3% belasting in 2010) en over hoe hij Palestijnen gaat steunen in bij het vormen van meer eenheid. Maar de leukste (en helaas niet beantwoorde) vraag: “Toen u 1984 las, was u zich ervan bewust dat het een roman is, geen gebruikershandleiding”.

Dat allemaal op de dag dat in Engeland een zesentachtigjarige activist aankondigde een proces aan te spannen tegen de politie, nadat hij er achter was gekomen dat hij, John Catt, na minutieus onderzoek is gebrandmerkt als een binnenlandse extremist, en dat zijn politieke activiteit in het geheim is vastgelegd. Een klandestiene politie-eenheid die al eerder flink bekritiseerd werd voor het in het geniep infiltreren van politieke groeperingen.
Catt, die geen strafblad heeft, verklaarde geschokt en beangstigd te zijn toen hij ontdekte dat de politie een gedetailleerd verslag had gemaakt van zijn aanwezigheid bij meer dan vijenvijftig demonstraties over een periode van vier jaar. Zelfs kleinigheden als dat hij zich netjes geschoren had, en de politieke slogans die hij op zijn kleren droeg, werden vastgelegd.
De rechtzaak dreigt een nieuwe klap toe te brengen, zo meldt de Guardian, aan de in 1999 opgerichte Eenheid voor Nationale Informatie over Openbare Orde, die in het geheim informatie verzamelt over deelnemers aan protestmanifestaties. De vergaarde gegevens zijn opogeslagen in een nationale database en betreft duizenden mensen. In een vergelijkbare rechtzaak in 2009 is de politie van Londen veroordeeld tot het wissen van veertig procent van de foto’s van protesterenden. De politie had onwettig een foto van een anti-oorlogdemonstrant in een database opgenomen. Vorig jaar kwam de dienst in opspraak nadat een infiltrant, die zich al zeven jaar in de milieubeweging ophield, werd ontmaskerd. Nog vorige week werden die infiltrant en zijn superieuren stevig bekritiseerd door de inspectie die het gedrag van de politie bewaakt.
Engeland is al vaker opgevallen door dergelijke vergaande, en altijd verdoezelde overheidsactiviteit. De hoeveelheid camera’s in de openbare ruimte in Engeland is verbijsterend.
Al zou Catt zijn zaak winnen, wat een mooie overwinning voor de rechtsstaat zou zijn, dan nog rijst de vraag of en in hoeverre de politie ook daadwerkelijk een einde maakt aan deze “handel en wandel langs de randen van de wet”. De vergelijking met ons land dringt zich op: de vingerafdrukken van aanvragers van een paspoort worden nog steeds opgeslagen, in weerwil van een “democratische beslissing” daarmee op te houden. Het materiaal is veel te waardevol, net als alle opgeslagen telefoon- en internetgegevens.