Illusies

Over het Nederlandse buitenlands beleid ten aanzien van het Midden Oosten hoeft niemand zich illusies te maken, Nederlands voert slaafs uit wat door de VS en Israël wordt gedicteerd.

Hoewel het nog nergens online is terug te vinden, ga ik er van uit dat Nederland één van de veertien landen is die tegen het Palestijnse lidmaastchap van de Unesco stemde. Duitsland deed dat ook. Frankrijk stemde vóór, net als China en Rusland. Als Nederlander schaam ik mij diep voor deze regering.
Gelukkig vertegenwoordigen de landen die tegen stemden maar een heel klein deel van de wereldbevolking. De benodigde meerderheid voor toetreding was 81, er stemden 107 landen vóór.

Hartelijk welkom aan het nieuwe lid:

 

 

Deportatie

Wat buitenlandse kranten wel gewoon mogen doen, mag in de Nederlandse media niet. Het racisme dat we andere -zwarte- mensen aandoen gewoon bij de naam noemen:

 

Terug

Dries van Agt schrijft:

Onlangs ben ik van een vijfdaags bezoek aan de bezette Gazastrook teruggekeerd. Aan de fact-finding missie van onze stichting The Rights Forum namen ook de oud-bewindslieden Laurens Jan Brinkhorst, Jan Pronk en Bert de Vries deel, alsmede de hoogleraren internationaal recht Liesbeth Zegveld en Marcel Brus.
Tijdens de reis hebben we ons verdiept in de onderwerpen gezondheidszorg, vluchtelingen, milieu en economie. De hermetische blokkade die Israël sinds 2007 aan de Gazastrook oplegt, was telkens een belangrijk aandachtspunt. Door wat we gezien en gehoord hebben, zijn we tot de conclusie gekomen dat de blokkade nog kwalijker en ingrijpender gevolgen voor de bewoners van Gaza blijkt te hebben dan wij al wisten. Het beleid van Israël ontwricht doelbewust vitale sectoren van de Gazaanse samenleving en economie en bestendigt de totale afhankelijkheid van de Gazastrook van internationale humanitaire hulp.

Diep geraakt zijn wij door de omstandigheden waarin kinderen in Gaza leven. Hoe ellendig en troosteloos die omstandigheden zijn, brengt de documentaire Occupation 101 treffend in beeld. Een fragment daaruit over Gaza bekijkt u hier.

Een ander zwaartepunt van onze missie was de nasleep van de verwoestende aanval die Israël in 2008-09 op de Gazastrook uitvoerde. De sporen daarvan hebben we op veel plaatsen gezien, onder meer tijdens ons bezoek aan de Samouni familie, woonachtig in de al-Zeitoun buurt in het noorden van de Gazastrook. Op 4 januari 2009 zijn 29 leden van deze familie door Israëlische beschietingen gedood in een huis waar zij op bevel van het Israëlische leger hun toevlucht hadden gezocht. Velen van hen zijn doodgebloed, omdat het leger lang medische hulp heeft tegengehouden. De overlevenden wachten tweeënhalf jaar na dato nog steeds op gerechtigheid.

De conclusies en bevindingen van onze reis hebben wij gebundeld in een verklaring. De pdf-versie daarvan kunt u hier downloaden.

In een aantal gesprekken die we in Gaza en nadien in Egypte hebben gevoerd, kwam de opstelling van Nederland aan de orde. Bij veel gesprekspartners bleek doorgedrongen dat de Nederlandse regering Israël onvoorwaardelijk steunt, en daarmee het anti-vrede beleid van de regering-Netanyahu. De geloofwaardigheid en internationale positie van Nederland zijn ernstig in het geding.

Hierdoor heeft ons streven naar een rechtvaardig Midden-Oosten beleid van de Nederlandse regering een extra sterke impuls gekregen. Meer dan ooit willen we ons daarvoor inzetten.

 

Caspar Peucer

De droom, zoals beschreven door Jezower:
»Het was vooral de keurvorstin Anna die Caspar door diverse oorzaken haatte, en die had gezworen dat hij, zolang zij leefde, niet meer vrij zou komen.
In de nacht van 1 oktober 1585 droomde de gevangene dat het hele hof in een weelderige begrafenisstoet aan hem voorbij trok, en dat hij daar zelf ook in mee liep. Plotseling luidde de klok, en Peucer ontwaakte met de woorden uit een psalm: “Het koord is in tweeën, en wij zijn vrij.”
In de zelfde nacht waarin Peucer dit droomde was de keurvorstin gestorven; de profetie uit de droom met betrekkingt tot zijn gevangenschap ging echter nog niet in vervulling.
Kort daarop huwde de zestigjarige keurvorst met de dertienjarige prinses van Anhalt, dochter van vorst Joachim Ernst, die een tegenstander van overdreven orthodoxie was. Op zijn voorspraak en nog meer op die van de jonge bruid werd Peucer na twaalf jaar gevangenschap eindelijk vrijgelaten.«

Kaspar Peucer was een academicus en geneesheer die leefde van 1525-1602 – volgens Wikipedia heeft hij, als “crypto-calvinist”, tussen 1574 en 1586 gevangen gezeten in het nog steeds bestaande slot Königstein, in de buurt van Dresden. Als laatste hieronder een foto van de burcht, die er inderdaad serieus uitziet.

Nog even op Wikipedia leunend: in de Duitse afdeling staat inderdaad dat Agnes Hedwig von Anhalt op 3 Januari 1586, als dertienjarige trouwde met de keurvorst. Bijdehand als ze kennelijk was zou ze in de huwelijksnacht om de vrijlating van Caspar hebben gevraagd. Keurvorst August heeft niet lang van zijn jonge bruid kunnen houden – hij overleed op 11 februari, luttele weken na de huwelijksvoltrekking.
Het slot Königstein, een fotootje van internet (net als de beide andere):

Factfinding

Een bericht van Dries van Agt, uit een mail van 7 oktober 2011:

Maandagavond ben ik met enkele leden van het bestuur en de Raad van Advies van The Rights Forum in de Gazastrook gearriveerd. We zijn hier in het kader van een fact-finding missie, ondersteund door de VN-organisaties UNRWA en OCHA en de Palestijnse mensenrechtenorganisatie al-Mezan.

Het doel van onze missie is te rapporteren over feiten en omstandigheden die ernstig inbreuk maken op de mensenrechten van de Gazanen en die de vooruitzichten op een duurzame vrede tussen Israël en de Palestijnen bedreigen.

Wat we de afgelopen twee dagen hebben gehoord en gezien is onvoorstelbaar. De situatie in de Gazastrook is velen malen nijpender dan wij dachten en het falen van de internationale gemeenschap in het beschermen van de fundamentele rechten van de Gazanen veel ernstiger dan we konden vermoeden.

Het programma begon met een briefing over de verstikkende blokkade die Israël aan de Gazastrook heeft opgelegd. Daarna bezochten we een Palestijns gezin dat nog steeds te lijden heeft onder de gevolgen van de grootschalige aanval die het Israëlische leger in december 2008 en januari 2009 heeft uitgevoerd. Het huis van dit gezin is bij die aanval verwoest. Een ander gezin dat we spraken woont in een gebied dat om de haverklap door Israël wordt beschoten. Burgers die in hoge nood verkeren, zonder dat de wereld ingrijpt.

Bij het haventje van Gaza spraken we met vissers die voortdurend door de Israëlische marine worden opgejaagd. Een van hen was dezelfde dag nog beschoten, binnen de zone waarin de vissers volgens gesloten akkoorden mogen vissen. De Israëlische bezetter heeft die zone inmiddels teruggebracht tot 3 zeemijlen – een ramp voor 50.000 Gazanen die van de visserij afhankelijk zijn.

Het is een kleine greep uit de vele schrijnende verhalen die ons ter ore komen. Na terugkeer in Nederland zullen we onze bevindingen en conclusies bundelen in een verklaring. In de tussentijd kunt u onze verrichtingen volgen via het dagboek op onze website. Daar zijn ook foto’s te vinden.

Landjepik

Landjepik.
En met de hartelijke groeten van de Nederlandse regering, de minister van Buitenlandse Zaken ver voorop.

Lobby