San Germano Vercellese

Op doorreis in Noord-Italië komen we nogal eens door het dorpje San Germano. Dat heeft geen bijzondere achtergrond, anders dan dat het op de route ligt, aan een mooie rechte weg die uiteindelijk weer aan de autosnelweg uitkomt.
Die zondagochtend in mei 2011 hadden we nog geen koffie gehad. Niet goed, als er nog een lange rit voor de boeg is. San Germano leek een korte stop waard. Hoe klein het dorp ook aandoet, waar we nog niet eerder stilhielden, er is altijd wel ergens een bar open. Zo ook vandaag.
Na afloop liepen we nog even wat door de zonovergoten, verlaten straten. Een beetje op goed geluk. Ook dat kleine straatje, eh…, loopt het dood op die huizenrij? Nee, er is een doorgang. Kijk, het heeft zelfs een naam.

Ik nam er een foto van. Vaag bedacht ik dat internet misschien wel raad zou weten met die onbekende journalist en poeet.
Internet wéét raad!
Er zijn genoeg verwijzingen naar Giuseppe  Deabate.
En trouwens, ook aan het dorp zelf, hoe slaperig het ook is, zijn vele webpagina’s gewijd. Er is een Deabate bibliotheek, en Google heeft één van de boeken van Giuseppe aan de vergetelheid ontrukt, gescand en beschikbaar gemaakt voor iedereen.
Het komt mij voor dat er soms veel kritiek is op Google, maar ik ben blij dat ik met zo weinig muisklikken een dichtbundel van Deabate heb kunnen downloaden en -voor een deel- lezen.

Volstrekt willekeurig heb ik het onderstaande gedicht geselecteerd en vertaald. Dat laatste is, door de sonnet-vorm een proces van voortdurende bewerking. Ik zal proberen de nu wat gewrongen woorden nog in een wat soepeler jas te duwen.

CANALE CAVOUR

Lento e solenne, fra la breve sponda
— Opra perenne dell’ingegno umano —
Il placido canal passa e feconda
I vasti campi dell’irriguo piano.

Io lo guardo da lungi : — Una gioconda
Canzone echeggia e palpita lontano,
Mentre per la tranquilla aura profonda,
Dal vecchio campanil di Sangermano

Mi giungon dolci ed oscillanti l’ ore.
Come la voce di persone care
Che lentamente ci discenda in core;

E nel fulgido sol tutta m’appare
La bianca strada che diritta va
Fin dove sorge il borgo di Santhià.

*-*-*-*

Canale Cavour

Traag en plechtig, maar smallerzijds,
-jaarlijks werk van menselijke tucht-
passeert kalmpjes het kanaal, bevrucht
de geïrrigeerde velden, vlak en weids.

Ik zag uit de verte, waar onvermoed
een vrolijk lied weerklinkt – een sonore
echo in de volle ronde gloed
van Sangermano’s oude toren.

Zoet schommelt het uur tot vlak bij mij,
als de stem van geliefde mensen, zo nabij
en langzaam afdaalt, tot in mijn hart.

In de stralende zon, onrolt zich onverhard
de blanke weg, die zich behaaglijk rekt,
tot waar Borgo di Santhia zich verheft en strekt.

Er staan voldoende teksten over Deabate (in het Italiaans) op internet. Hier volstaat dat hij op 31 januari 1857 in San Germano werd geboren, en overleed 15 maart 1928 in Turijn. Maar hij vergat het dorp van zijn jeugd niet, zo is te lezen in een beschouwing op zijn werk: »Hij hield met een scherpe toewijding de herinneringen aan zijn jeugd levend; (…) en bewaarde in zijn ziel zijn jeugd en de stad waar hij opgroeide, steeds met de blik van een kind, puur en simpel, vol liefde voor het rustige leven, voor de diepe vrede die voortkomt uit de velden – de uren waren zoet voor hem, zoeter dan hij kon dromen, en in gedachten kon terugkeren naar het oude nest.«

Dit is de Via Cavour in San Germano, even voorbij waar de Via Deabate er in uitkomt.