Niks te verbergen

Deze week tien jaar geleden publiceerde de Amerikaanse hoogleraar privacyrecht Daniel Solove, van George Washington University Law School zijn essay ‘Ik heb niks te verbergen en Andere Misverstanden over Privacy’. Het werd sindsdien een half miljoen keer geraadpleegd. ‘Ik heb niks te verbergen’ kwalificeerde Solove als een ‘frame’ waarin privacy ten onrechte wordt vereenzelvigd met de behoefte aan geheimzinnigheid van bedenkelijke types die ruimte voor illegale of immorele zaken willen houden. Hij ziet privacy als een paraplubegrip dat de gehele verhouding tussen burger en staat omvat. En dat niet zozeer de metafoor van George Orwells surveillance-staat belangrijk is, maar dat we vooral op de bureaucratische staat uit Kafka’s roman Het Proces moeten gaan letten. De alwetende staat die beslissingen neemt over burgers op basis van informatie waar de burger geen grip op heeft. Niet meer over hoe en waar het verzameld wordt, hoe lang het wordt bewaard, waarvoor het wordt benut en welke conclusies er uit worden getrokken.

citaat uit de column van Folkert Jensma in NRC Handelsblad,  4 maart 2017.

Het hele artikel hier. 

 

Wettelijk

Maken we ons af en toe wel wat zorgen over de (vermeende?) uitholling van de rechtsstaat in Turkije. Dat hoeft niet echt. Immers, zolang de door de immer lachende Minister-President met Turkije gesloten “vluchtelingendeal” (de vermindering van het aantal asielzoekers is een Mega Succes, ronkt de VVDdA voortdurend) boven de Egeïsche Zee hangt blijft Nederland een zelfverklaard gidsland. Dus we brengen die Erdogan nog wel op zuiverder gedachten. Als gidsland ben je toch een lichtend voorbeeld voor alle anderen, ook Turken. Al is de regelgeving hier voor de een soms wat nijpender dan voor de ander. Met een donkere huidskleur, beter niet een al te dure auto gekocht. Wetten worden gemaakt om aan het volk op te leggen – de overheid zelf hoeft zich daar niet aan te houden. Of het nou gaat over wat illegaal extra pensioen in een buitenland (niet-moslim buitenland uiteraard), of om ongecontroleerd “vorderen” van persoonsgegevens. Maar dat zijn eigenlijk verwaarloosbare kleinigheden, in de perfecte parlementaire democratie van de moerasdelta aan zee.

Tagged with:
 

Geef geen toestemming!

Haal uzelf uit het EPD!

Wie meedoet aan de actie ‘Nee ik geef geen toestemming’:

• Verzekert zichzelf tegen mogelijk onrechtmatig gebruik van zijn of haar gegevens.

• Helpt voorkomen dat zorgverleners, door de overheid en de ziektekostenverzekeringsmaatschappijen,gedwongen worden om hun medisch beroepsgeheim op te geven.

• Stimuleert dat er een alternatief ontwikkeld wordt voor een veilig, privacyproof uitwisselingssysteem van medische gegevens waarbij relevante medische gegevens wèl behandeling gerelateerd en via verstrekking (in plaats van onttrekking) kunnen worden uitgewisseld. Iets wat in het huidige systeem de enige optie is waar niet voor kan worden gekozen.

Uiteraard kunt u, net als voorheen, gewoon gebruik blijven maken van medische zorg waarbij de uitwisseling van uw medische gegevens beperkt blijft tot wat nodig is voor een goede zorgverlening. Namelijk door alleen toestemming te geven voor de uitwisseling van relevante medische gegevens aan zorgverleners die direct bij een behandeling van u betrokken zijn.

meer info: http://www.ikgeentoestemming.nl/

 

De Tweede Crypto-oorlog

“When encryption is outlawed, only outlaws will encrypt.”

Lees erover bij Webwereld.

 

En wat doet Nederland?

Lees meer.

 

Alleen als het echt nodig is

Steun de campagne, verstuur de brief – deel alleen uw medische gegevens als het in uw eigen belang is!

https://www.specifieketoestemming.nl/

Borderline insane

Engeland. 2014.

Eerder is in Engeland een plan (slechts) opgeschort om patiëntgegevens van de nationale gezondheiszorg te verkopen aan de hoogste bieder. Die gegevens zijn zogenaamd “geanonimiseerd”. Maar verkocht worden onder andere postcode, geboortedatum, registratienummer, geslacht en etniciteit. Het enige dat vooralsnog ontbreekt in het rijtje is religie en sexuele voorkeur.

Nu is dan weer bekend geworden dat de belastingdienst de gegevens van de belastingbetalers wil gaan verpatsen. “Geanonimiseerd” uiteraard, maar wel tot op postcodeniveau herleidbaar.
Eén, nog wel een conservatief, parlementslid heeft het plan “borderline insane” genoemd. Dat lijkt een tamelijk tongue-in-cheek kwalificatie. Een andere verdwalde criticus heeft gewaarschuwd dat de verkoop het vertrouwen tussen belastingbetaler en de belastingdienst zou kunnen aantasten. Nee, aan ironie is nooit veel gebrek geweest, in ons voorland.

 

Function creep

Het blijft een boeiend scenario. Voor ons eigen bestwil, voor onze veiligheid of “om u beter van dienst te zijn”, worden minutieus al onze persoonlijke gegevens vastgelegd. En even later blijken die gegevens ineens voor heel andere partijen toegankelijk dan slechts voor de instantie die ze oorspronkelijk verzamelde. De verzekeringsmaatschappij weet straks welke ziekten je hebt, zodat de premie daarop kan afgestemd, de belastingdienst weet waar je parkeert, of waar je met je auto langs rijdt (en wanneer), en Google weet alles (en dus de inlichtingendiensten ook). Straks zijn ook patiëntgegevens in Engeland vrij, en zonder gerechtelijk bevel, toegankelijk voor de politie. Ons voorland.
http://webwereld.nl/beveiliging/81255-politie-krijgt-backdoor-naar-medische-gegevens-britse-burgers

 

Zelfs

Zelfs Bas Heijne uit zijn bezorgdheid – lees zijn column hier.

 

Wantrouwen

In het SBS6-programma Pas Oplichters, het eerste seizoen was goed voor tussen de 600.000 en bijna 1 miljoen kijkers, lichten ‘professionele oplichters’ nietsvermoedende voorbijgangers op om te laten zien hoe goedgelovig mensen wel niet zijn. De presentatie is in handen van Jochem van Gelder; een man die vroeger nog geweldige kinderprogramma’s als Willem Wever en Praatjesmakers presenteerde, maar inmiddels door baas John de Mol gedegradeerd is tot onderbuikvoedende pulpverkoper. ‘Voor het oog van de verborgen camera licht ons team landgenoten op met dezelfde trucs die echte oplichters gebruiken, zodat u weet waar u in het vervolg alert op moet zijn,’ orakelt Van Gelder, ‘Blijf kijken en de kans is groot dat u nooit meer ergens intrapt!’

Want dat is de zelfverklaarde missie Hier vind je de mission statement. van Pas Oplichters (ondertitel: ‘Het kan jou ook gebeuren!’): ‘Met dit programma hopen we de kijkers bewust te maken van oplichterspraktijken en geven we tips en tricks hoe ze dit kunnen doorzien en voorkomen.’ Vervolgens zien we hoe een man zijn auto afhandig wordt gemaakt terwijl hij een vrouw met pech langs de weg probeert te helpen en hoe een vrouw wordt wijsgemaakt dat haar hond een gat in de broek van de oplichter heeft gebeten: of ze even 50 euro schadevergoeding wil overhandigen. Wat ze – sjonge jonge – natuurlijk doet. De moraal van het verhaal: wie anderen vertrouwt is naïef en dom, want stiekem staat achter elke boom een beer.

Hoe diep kun je zinken?

Zoals Jochem van Gelder wil dat je over straat loopt, zo zijn overheden en hun inlichtingendiensten de hele wereld gaan zien: als een verzameling van zes miljard potentiële criminelen

De stap naar de NSA lijkt groot, maar in feite gaat achter deze uit de klauwen gegroeide inlichtingendienst precies dezelfde paranoïde gedachtegang schuil. We moeten iedereen wel surveilleren, want in potentie is ieder mens een gevaar. Zoals Jochem van Gelder wil dat je over straat loopt, zo zijn sinds nine eleven overheden en hun inlichtingendiensten de hele wereld gaan zien: als een verzameling van zes miljard potentiële criminelen. Nine eleven heeft vruchtbare grond gekweekt voor geïnstitutionaliseerd wantrouwen op ongekende schaal. Het meest basale principe van elke samenleving die zich een rechtstaat noemt, is in feite omgedraaid: tegenwoordig ben je verdacht tot je onschuld is bewezen.

Overheden en media vinden elkaar eendrachtig in dit wereldbeeld. Media, omdat angst en wantrouwen nu eenmaal de snelste route naar clicks en kijkcijfers zijn: probeer maar eens een krantenkop te brouwen van het feit dat 99,99 procent van alle mensen het goed met anderen voor heeft. En overheden, omdat het de makkelijkste manier is om hun machtsbasis te vergroten: uit angst en wantrouwen wordt de behoefte aan controle en bescherming door autoriteiten geboren. Meer toezicht, meer maatregelen, meer surveillance – als je eenmaal gelooft dat in ieder mens een terrorist schuilt, is de rechtvaardiging ervoor zo gevonden.

Aan dit paranoïde wereldbeeld wordt ook door president Obama niet getornd, zo bleek afgelopen week. In zijn langverwachte speech Bekijk hier de hele speech terug. over de NSA kondigde de president een hele reeks maatregelen aan om de macht van de NSA in te perken, maar het moreel meest problematische en fundamenteel ondemocratische aspect van het inlichtingenapparaat blijft gewoon bestaan. Lees hier wat Obama wel en niet gaat veranderen aan de NSA. De NSA mag systematisch data blijven verzamelen van miljoenen mensen wereldwijd, zonder dat er ook maar enige verdenking tegenover hoeft te staan. Zoals Glenn Greenwald, de journalist van The Guardian die de onthullingen van klokkenluider Edward Snowden naar buiten bracht, terecht constateerde, Lees hier de kritiek van Greenwald op Obama. blijft ‘de radicale essentie van de NSA’ fier overeind.

De uitdrukking wil weliswaar dat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen, maar als die hel een totalitaire samenleving is, zijn die goede bedoelingen ver te zoeken: geïnstitutionaliseerd wantrouwen en de politieke en journalistieke exploitatie van angst en onveiligheid zijn de werkelijk drijvende krachten achter de gestage opmars van het moderne totalitarisme. Westerse samenlevingen zijn de afgelopen jaren in rap tempo geëvolueerd tot wat de Amerikaanse denker Francis Fukuyama ooit ‘low trust societies’ noemde: samenlevingen waarin controle en achterdocht voortdurend de voorkeur genieten boven vertrouwen.

Niet zo vreemd, als je bedenkt dat onze massamedia en politiek haast nergens anders om draaien dan om overal op-de-loer-liggende gevaren. Kijk één avondje SBS6 en je durft je huis niet meer uit (Pas Oplichters), de weg niet meer op (Wegmisbruikers), geen hotel meer in (Red mijn vakantie!) en geen restaurant meer in (De Smaakpolitie). En dan moet het nieuws – terreur! misdaad! oplichterij! corruptie! – nog beginnen.

Iedere keer als ik ga pinnen, lees ik vlak voordat ik mijn pincode invoer: ‘Pas op voor meekijkers!’ Dat zouden ze eigenlijk op elke televisie moeten plakken.

Rob Wijnberg in De Correspondent (jan 2014)