Rembrandt

Jozelf vertelt zijn dromen, aldus

afbeelding bij het wekelijkse stukje van Rudi Fuchs In De Groene Amsterdammer van 11april 2019 – https://www.groene.nl/artikel/een-dromer
 

Moord op bomen

Natuur, in Nederland, kun je niet aan zichzelf overlaten: natuur moet gemanaged worden. Anders gaat het maar woekeren. Op zich is dat wel weer goed voor imago en beurs (hout levert nog heel wat geld op, en het vlees van edelherten ongetwijfeld ook). Erger wordt het als natuur wordt vernietigd om er zogenaamd natuur voor terug te krijgen. Het onwaarschijnlijke echec van de Oostvaardersplassen is intussen wel bekend (en van de zomer kan de barbecue in elk geval goed doorroken). Maar erger is de overvloedige bomenkap, die uitsluitend door managers lijkt ingegeven, om er “natuur” voor terug te krijgen. Alsof bomen geen natuur zijn. Of nuttig bij het opruimen van CO2. De fanaten die overal “natuurlijke zandverstuivingen” met jeneverbessen willen, worden ook wel als natuurnazi’s aangeduid. Zij kunnen -helaas, helaas- beslissen over wie leeft en wie dood moet. Mooie sterke en gezonde bossen slopen, om er hei voor terug te krijgen.

Tekent de petitie, elke boom gered is er één!

http://www.bomenkapmeldpunt.nl/

 

Ian F.

Ian Feathers opens a door in his dream and finds himself in Frieda Frail’s bedroom at night. How he knows this room belongs to the dead woman is the dream’s secret. He does know it, however, and he surveys the room with the cold detachment of an experienced detective and searches for clues. The single bed, the night table, the lamp, and the rag rug on the floor are imbued with a quality that disturbs him. “Too perfect,” he thinks. They have the unreal smoothness of a picture of a room in an advertisement. Ian walks to the window to look outside at the lawn and the sidewalk and notices a key lying on the sill. As he looks at it, the key shudders slightly, as if it is alive. He slaps his hand over it, feels a tremor under his palm, but closes his fist tightly around it. When he turns around, he discovers a door that had not been there earlier, opens it with the living key, and sees a girl with a cardboard sign on her back that says I.F.F. The sign confuses him, and from it he suddenly understands that he has committed a crime and is seized by a terrible sense of guilt. But what crime? What have I done? he thinks. The girl leaps up a staircase four steps at a time, and with each flying hop her dress blows over her head, and he glimpses her naked body beneath. He has an erection. The dream becomes a wet dream, and Ian Feathers wakes up

*-*-*-_-*-*-*

Ian Feathers opent in zijn droom een deur, en merkt dat hij in de slaapkamer van Frieda Frail is. Het is nacht. Het is het geheim van de droom, hoe hij weet dat deze kamer van de overleden vrouw is. Hij weet het echter, en hij beschouwt de kamer met de kille onafhankelijkheid van een ervaren rechercheur, en zoekt naar aanwijzingen.
Een eenpersoons bed, het nachtkastje, de lamp en het rafelige bedkleedje op de vloer, zijn doortrokken met een sfeer die hem verontrust. “Het is allemaal te volmaakt”, denkt hij. Het heeft de onwerkelijke gladheid van een afbeelding van een kamer in een reclame-advertentie. Ian loopt naar het raam, om naar het grasveld buiten te kijken, en ziet een sleutel op de vensterbank liggen. Als hij er naar kijkt, trilt de sleutel een beetje, alsof hij leeft. Hij slaat zijn hand erop, voelt de trilling onder zijn handpalm, maar knijpt zijn hand er krachtig om heen. Als hij zich omdraait, ontdekt hij een deur die er eerder niet was, opent hem met de levende sleutel, en ziet een meisje met een kartonnen bord op haar rug, waarop I.F.F. staat. Het bord verwart hem, en daardoor begrijpt hij ineens dat hij een misdaad heeft begaan en wordt overvallen door een vreselijk schuldgevoel. Maar welke misdaad? Wat heb ik gedaan? denkt hij. Het meisje holt een trap op, vier treden tegelijk, en met elke sprong waait haar jurk over haar hoofd, en vangt hij een glimp op van haar blote lichaam eronder. Hij heeft een erectie. De droom wordt een natte droom, en Ian Feathers wordt wakker.

uit: Memories of the Future – Siri Hustvedt

 

Yuzu

Ze gaf geen antwoord.
“Een paar dagen geleden, net voor de dageraad, had ik een droom,” zei ze in plaats daarvan. “Een bijzonder realistische droom, van de soort waarbij je geen onderscheid kunt maken tussen wat werkelijk is, en wat zich in je hoofd afspeelt. Toen ik wakker werd, was dat wat ik dacht. Ik bedoel, ik was er zeker van. Dat ik niet meer met jou kan leven.”
“Wat voor soort droom was het?”
Ze schudde haar hoofd. “Sorry, maar dat kan ik je niet vertellen.”
“Omdat dromen persoonlijk zijn?”
“Dat zou kunnen.”
“Kwam ik in de droom voor?” vroeg ik.
“Nee, je was er niet in. Dus ook in dat opzicht is het niet jouw schuld.”
Om het allemaal goed te begrijpen, vatte ik het samen. Als ik niet weet wat ik moet zeggen dan probeer ik het vaak samen te vatten (Dat is een gewoonte die, uiteraard, behoorlijk kan irriteren.)
“Dus, een paar dagen geleden had je een erg realistische droom. En toen je wakker werd wist je zeker dat je niet meer met mij wilde leven. Maar je kunt me niet vertellen waar de droom over ging, want dromen zijn persoonlijk. Heb ik dat goed begrepen?”
Ze knikte. “Ja, dat is het wel ongeveer.”
“Maar dat verklaart niets.”
Ze legde haar handen plat op tafel en staarde in haar koffiekopje, alsof daar een orakel in dreef, en zij de boodschap ontcijferde. Afgaande op de blik in haar ogen leken de woorden symbolisch en dubbelzinnig te zijn.
Mijn vrouw hecht veel waarde aan dromen. Ze neemt vaak beslissingen op basis van dromen die ze had, of past haar besluiten er aan aan. Maar hoezeer je ook zou denken dat dromen doorslaggevend belang hebben, je kunt toch niet maar zo zes jaar huwelijk tot niets laten vervallen, op grond van één levendige droom, ongeacht hoe memorabel die ook is.
“De droom was slechts een aanleiding, als de trekker van een geweer, dat is alles,” zei ze, alsof ze mijn gedachten raadde. “Die droom was zeer verhelderend voor mij.”
“Als je de trekker overhaalt, komt er een kogel uit de loop.”
“Pardon?”

uit:Haruki Marukami – Killing Commendatore – vertaald naar het Engels van Philip Gabriel en Ted Goossen [London, Harville Secker, 2018]

 

Rond

Near

Kalm wegzweven

naar de vergetelheid (resp lekprikken boven de mestvaalt van de geschiedenis)

 

REKORD!!!

Sinds het begin van de metingen door de Kaninefaten is het NOG NOOIT zo verschrikkelijk droog geweest op een 29e junidag! Een nieuw rekord mogen we tevreden vaststellen: wij tellen nog mee in de grotemensenwereld!

 

Lataster

Schilderij van Lataster – poëzie van Frans Budé – De Droom

http://fransbude.blogspot.nl/2018/02/de-droom.html

 

Data harken

Het vreemde is dat al een jaar geleden veel bekend was over de uiterst dubieuze activiteiten van Cambridge Analytica. De rol die het bedrijf speelde om behoudende, ultra-rechtse krachten in de VS te steunen tijdens de presidentsverkiezingen is in maart 2017 al goed gedocumenteerd, ondermeer in The Guardian.
Die publiciteit rond Cambridge Analytica en het gebruik dat van Facebook accounts wordt gemaakt valt op in de tijd dat er -heel even- maatschappelijk debat is over de Sleepwet, en de verruimde digitale bevoegdheden van de inlichtingendiensten. Die wettelijke verankering komt er toch wel,ongeacht de uistlag van een referendum.
Waar dat toe leidt, en dat dat niet zozeer met privacy te maken heeft maar met in beginsel moreel verwerpelijke politieke en commerciële beïnvloeding van de publieke opinie, blijkt uit een Australisch voorbeeld.
De Commonwealth Games zijn multi-sport spelen voor de vroegere koloniën van Engeland. Ze worden dit jaar, van 4 – 15 april gehouden in de Gold Coast, Queensland, Australië.
Intussen is bekend geworden dat het gemeentebestuur van Gold Coast een nieuw wifi-netwerk heeft aangelegd voor de bezoekers die van over de hele wereld gaan toestromen. Om van de faciliteiten van dat netwerk gebruik te kunnen maken dienen gebruikers in te loggen met hun Facebook-account. Als ze dat niet doen kunnen ze toch gebruik maken van het netwerk, maar wordt het signaal sterk afgeknepen, en downloads beperkt. Vervolgens worden Facebookdata van die gebruikers opgeslagen om te kunnen worden geanalyseerd. “Maar we doen alles om de privacy van de gebruikers te beschermen”, aldus een voorlichter.
Eén van de punten van de Sleepwet is dat “inlichtingendiensten direct toegang krijgen tot gegevens die bedrijven en overheidsdiensten over hun gebruikers bijhouden, als bedrijven er vrijwillig aan meewerken ( als ze dat niet doen kunnen ze waarschijnlijk worden gedwongen, maar dat duurt allicht wat langer).

https://www.theguardian.com/sport/2018/mar/21/gold-coast-council-to-use-wifi-to-harvest-facebook-data-during-commonwealth-games